Сьцяпан Гаўрусёў

Хлеб-соль

На ручніках, расшытых пеўнямі,

Хлеб-соль падносім для гасцей,

Вядзём за стол, каўшамі пеннымі

Частуем брагай пагусцей.

 

I не хаваем – дзе падзенешся? –

Сваіх пачэсных мазалёў.

А трэба – крошкаю падзелішся:

Лепш сто сяброў, чым сто рублёў.

 

Наш дом з адкрытымі варотамі

На скрыжаванні ўсіх дарог.

Але з нявыцертымі ботамі

Не запрашаем на парог.

 

Хто з каменем ішоў за пазухай,

Збіраўся сесці за наш стол

(Мо’ пабалюю ўволю раз няхай?),

I сёння корміць цвёрды дол.

 

Рукамі, ад спякоты чорнымі,

Што выціраць не любяць слёз,

Мы перамолвалі, як жорнамі,

Не раз, не два свой горкі лёс.

 

Але з пакорнымі далонямі

Мы не хадзілі па паклон,

Калі усходамі зялёнымі

Ад хцівых рук наш гінуў плён.

 

Спіной не гнуліся жабрацкаю...

I хоць шануем свой мазоль,

Мы дзелім хлеб рукою брацкаю,

I любяць нас,

        і ў гэтым – соль!




Крыніца: http://kupala-library.iatp.by/bel_lit/authors/haurusiou/152-b.pdf

Беларуская Палічка: http://knihi.com