Сяргей Ясенін

Эх вы, сані! А коні, коні!...

Эх вы, сані! А коні, коні!

Пэўна, чорт на зямлю іх прынёс.

І ляціць у буйным разгоне

І рагоча званочак да слёз.

 

Снегавая пустая дарога,

Толькі рып, толькі снег і палі.

Ах, як неба наткала многа

Міткалю для марознай зямлі!

 

Стэп ды стэп — ні сабачага брэху,

А ні месяца шлях не сустрэў.

Патрымайся, жыццё: не праехаў

Я ўсяго, не навек пастарэў.

 

Заспявай жа насуперак ночы,

Добры фурман, а я падпяю

Пра дзявочыя хітрыя вочы,

Пра юнацкую волю маю.

 

Эх, бывала, збакірыш шапку,

У аглоблі заводзіш каня,

Кінеш сена ў драбіны ахапкам,

Ляжаш, гікнеш — і згадвай імя!..

 

І адкуль ты, пастава зуха!

Ноч праходзіла — а не да сну.

Над ракою тальянка-спявуха

Угаворвала не адну.

 

Час мінуў. Парадзеў мой волас.

Конь сканаў, наш двор апусцеў.

І згубіла тальянка голас,

Развучылася весці спеў.

 

Але ўсё ж душа не астыла.

Мне прыемныя снег і мароз,

Бо над тым, што было, снежыць крылы

І рагоча званочак да слёз.

 

19 верасня 1925



Пераклад: Васіль Зуёнак

Беларуская Палічка: http://knihi.com