Сяргей Законьнікаў

Хатынь

Дваццаць шэсць каміноў,

Дваццаць шэсць каміноў,

Дваццаць шэсць

    і далёкіх,

        і блізкіх мне сноў.

Ды плывуць і крычаць

        нада мной груганы,

Што не сны — каміны.

О, не сны — каміны!

На халодным граніце

        ляжыць цішыня,

Толькі крык груганоў

        аніяк не суняць.

I ў вачах загараюцца раптам кастры,

А з кастроў — невыносныя стогны і крык.

Дваццаць шэсць тых кастроў,

Дваццаць шэсць тых кастроў,

А ў кастрах мы,

    жывыя,

        заместа дроў.

Па-над Белаю Руссю

        палаюць кастры,

Над усёю зялёнай планетай —

        кастры.

Нада мною — кастры,

Пада мною — кастры,—

Я не бачыў такое злавеснай

        зары...

Дым і попел.

Не ўгледзіш нідзе сінявы.

Вы, хатынцы, згарэлі,

Я — хатынец жывы!

Нашу памяць жалобныя будзяць званы.

Цішыню мне пачуць дапамогуць яны.

Сэрца,

    слухай званы,

        помні ўсё,

            не астынь,

Як дагэтуль не стыне

На лясной лугавіне

Мая рана, мой боль,

Мая памяць — Хатынь.




Беларуская Палічка: http://knihi.com