Уладзімір Арлоў

Хоку

* * *

 

Грэйся, яшчарка,

паміж цёплых камянёў.

Доўжыцца жнівень.

 

* * *

 

Маленькі сьлімак

задумаўся пра вечнасьць

на цёплай рэйцы.

 

* * *

 

Няўжо, крыніца,

ты дасюль ня ведаеш,

як мяне завуць?

 

* * *

 

Узгорак, белы

ад дзьмухаўцовых куляў,

глядзі, не ўзьляці.

 

* * *

 

Там, на гарышчы

ў пушцы з жаўнерыкамі

жыве маленства.

 

* * *

 

Чаму ты маўчыш,

зязюля-прарочыца,

у маім садзе?

 

* * *

 

Дзьмухаўцовы пух

у тваёй жарай грыўцы.

Скончыўся травень.

 

* * *

 

Пялёсткі вішняў

прыплылі па рачулцы

з майго дзяцінства.

 

* * *

 

Зялёны вецер

прынёс з таго берага

згадкі пра цябе.

 

* * *

 

Пярсьцёнак-зьмейка,

толькі ён застаецца

берагчы цябе.




Беларуская Палічка: http://knihi.com