Уладзімір Дубоўка

Пальцы жоўтых кляновых лістоў

Пальцы жоўтых кляновых лістоў

мкнуцца восень схапіць за шыю.

Не парушаць яе хараство,

не парушаць лісты залатыя.

 

Клён у вокны забразгатаў,

адгукнулася каняю рэха.

Месяц рваў арэхі з куста,

раскідаў над сусветам арэхі.

 

Яны ў воўне блакітнай ляглі,

сумавала ў даліне ляшчына.

Летуценні не змерклі ў галлі,

летуценняў згасіць немагчыма.

 

Расцярушацца ў далі і ўвысь,

каб нагадваць аб светлым над чорным.

Ці таму, што сумуюць журавы,

ненасытна свіргочуць жорны?..

 

Ліставея не моўкне, шуміць

ад вясны да вясны на прасторах.

Поверх стрэх і муроў камяніц

я пабачыў яе учора...

 

Дзесь далёка галосіць сава,

небакрай апракінуўся жалем.

Людзі любяць душу прасаваць,

калі гэта душа чужая.

 

1925

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com