Уладзімір Дубоўка

Залатая, асенняя раніца...

 

Залатая, асенняя раніца!

Хараством ты на свеце адна.

Сонца ў пушчы глыбокай купаецца

і ніяк не дастане да дна...

 

Мітусіцца лісцё па аселіцы,

як дзвіна матылькоў-мітульгі.

І узвее яна, і пасцеліцца,

распаветрыцца на берагі.

 

А яны, берагі беражыстыя,

не стрымаюць асенні напеў.

І ліецца, віецца сукрысты ён,

і разгортваецца каля дрэў.

 

Прытулі, прыхіні на апошняе

і згадай гэты дзень залаты,

што над пушчай, згалелымі пожнямі

рассыпаў залатыя лісты.

 

Рассыпаў і раскідваў прыгоршчамі

на акрасу, на жаль, на ўспамін.

Развітальная хвіля найгоршая,

яна можа і сэрца спаліць.

 

Не бядуй, не гаруй - пад цяжарамі

мне не йсці, шчасця ў іх не шукаць,

з-за балота мігціць, за выгарамі

прамяніцца пярэстая гаць.

 

Не гаруй! Ты дарэмна заплакала:

я прыйду, я вярнуся ізноў.

Лёс для ўсіх не бывае аднакавы,

як для тых засмучоных лістоў.

 

Залатая, асенняя раніца!

З хараством, з пекнатою - бывай!

Ужо сонца за пушчу хаваецца,

кармазынам гарыць небакрай...

 

1922

 




Беларуская Палічка: http://knihi.com