Уладзімір Караткевіч

Багдановічу

Сьцюжны час, бязьмежна-суровы.

Сьпіць народ, нібы зерне ў ральлі...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ты прыйшоў і гарачым словам

Рунь узьняў на роднай зямлі.

Ты сказаў нам: «Унукі Скарыны,

Дзе ваш гонар, моц і краса?

Ёсьць і ў вас, як і ў іншых, сьвятыня.

Не давайце сьвятыні псам!

Не давайце зь яе глуміцца,

Бо прасьпіць яна ясну зару,

Бо сьвяты ізумруд заімгліцца

У пярсьцёнку тваім, Беларусь».

Ты устаў на лютую сечу,

Бітву вечную сонца і хмар,

Узваліўшы на юныя плечы

Сьвятагораў народны цяжар.

І ня вынесьлі жылы напругі:

Зьнік ты, лебедзь, у хвалях сівых,

Сплыў крывёю, загінуў «за другі»,

За мяне, за вас і за ўсіх.

І застаўся ты ў нашых душах,

Хоць навекі зьнік у палях,

Вечна сьветлы і вечна дужы,

Вечна юны, як наша зямля.

Мы табой ганарымся – і плачам.

Мы нясём цябе ў сэрцы праз дым...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Нізка голаў схіляю, юнача,

Перад вечным глаголам тваім.

Сьмела крочу цяпер у пяскі я

Перад сьветлай заветнай гарой,

Бо як ёсьць у народа такія –

Не загіне давеку народ.




Крыніца: http://www.rv-blr.com/vershu/view/8312

Беларуская Палічка: http://knihi.com