epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Багдановічу

Сцюжны час, бязмежна-суровы.

Спіць народ, нібы зерне ў раллі.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ты прыйшоў

І гарачым словам

Рунь узняў на роднай зямлі.

Ты сказаў нам:

«Унукі Скарыны,

Дзе ваш гонар, моц і краса?

Ёсць і ў вас, як у іншых, святыня.

Не давайце святыні псам!

Не давайце з яе глуміцца,

Бо праспіць яна ясну зару,

Бо святы ізумруд заімгліцца

У пярсцёнку тваім, Беларусь».

Ты устаў на лютую сечу,

Бітву вечную сонца і хмар,

Узваліўшы на юныя плечы

Святагораў народны цяжар.

І не вынеслі жылы напругі:

Знік ты, лебедзь, у хвалях сівых,

Сплыў крывёю, загінуў «за другі»,

За мяне, за вас і за ўсіх.

І застаўся ты ў нашых душах,

Хоць навекі знік у палях,

Вечна светлы і вечна дужы,

Вечна юны, як наша зямля.

Мы табой ганарымся — і плачам.

Мы нясём цябе ў сэрцы праз дым.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Нізка голаў схіляю, юнача,

Перад вечным глаголам тваім.

Смела крочу цяпер у пяскі я

Перад светлай заветнай гарой,

Бо як ёсць у народа такія —

Не загіне давеку народ.




Беларуская Палічка: http://knihi.com