epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Баявыя вазы

Драч крычыць. Туманы, як мора,

За ракой на лугах ляглі.

Прагна слухаю.

З цемры чорнай

Далятае голас зямлі.

Непакорлівы. Рэзкі. Забыты.

Крык аб помсце. Пагроза. Прызыў...

Драч крычыць быццам недзе ў жыце,

Ледзьве чутна рыпяць вазы.

Ты адкуль, драчыная песня?

Можа, з тых далёкіх часоў,

Калі сотняй вазоў напрадвесні

Йшоў Вашчыла граміць паноў.

З мужнай песняй адчаем і верай

Войска продкаў на ворага йшло.

Хлебнік — з дзідай, смаляр — з сякераю,

Каб на працу падобна было.

Пад зарэчным святлом мігатлівым

Праз шатры надрэчнай лазы

Бачу вілы, конскія грывы

І акутыя меддзю вазы.

Едуць, едуць, драныя, босыя.

У рызе біскупскай кожны конь.

А на вочы звісае валоссе,

А ў вачах — пажараў агонь.

Што ж няма вам дагэтуль спакою?

Ціха.

Слухайце.

Хаты спяць.

Адпачніце. Няхай над ракою

Баявыя вазы не рыпяць.

Іх няма, вашых злосных катаў.

Поўнай мерай заплочана ім

За галодныя, курныя хаты

І за вёсак спаленых дым.

Мудры, моцны і працавіты,

Цвёрда ведае родны народ —

Сонца светлым устане над жытам,

Як прывыклі за сорак год.




Беларуская Палічка: http://knihi.com