epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Балада пра галубіныя пер’і

На ўскраіне ціхай дзяўчынка жыла,

І было ёй шаснаццаць год.

Як заўсёды, тачылася з вішняў смала,

Як заўжды, палымнеў усход.

І ў дзяўчыны хлопец харошы быў.

Стаяла вясна на двары.

Над каханымі лёталі галубы

І скінулі два пяры.

І хлопец дзяўчыне аддаў адно,

І яго абняла яна,

І вечар быў, і спусцілася ноч,

А ўранцы прыйшла вайна.

Бомба разбіла іх цёплы дом.

Абое на фронт пайшлі.

Хлопцы танкі сустрэлі ружэйным агнём

І забітымі ў полі ляглі.

Смерць у ясных вачах закруціла свет,

Прабіла кішэнь свінцом,

Прабіла шэры пацёрты білет

І перыйка з шызым пушком.

Засталася дзяўчатам кроў на бінтах,

Разбіты бомбай шпіталь,

Сцяжок у руках, сняжок на вачах,

Па забітых дарэмны жаль.

І дзяўчыну таксама не мінуў свінец.

Гарэлі пясок і трава.

Над грудзьмі белай зоркай застаўся рубец,

Дзе асколак пацалаваў.

Жорсткі вецер вайны падхапіў пяро

І панёс над абшарам снягоў:

Пэўна, недзе ў капцёрцы, змываючы кроў,

Пусцілі на вецер яго.

Разам з перыйкам гэтым, што без надзей

Ляцела ў бясконцы шлях,—

Як бязважкі пух, існаванні людзей

Круціліся ў дымных смярчах...

На месцы акопаў сталі сады,

На месцы магіл — рунь,

Але разам з пяром адляцелі кудысь

Каханне і светлая юнь.

Засталіся фарбы фрэсак старых,

Храмы над люстрай вод,

І жанчына кнігі пісала пра іх,

Каб любіў іх родны народ.

І аднойчы ў руінах стаялі яны

Разам з сябрам майскай парой,

І да іхніх ног з высокай сцяны

Галубінае ўпала пяро.

Пад мядовым ветрам звінела трава,

І жанчына ў дзіўнай журбе

Зразумела, што простае: «Гэта вам»

Азначае: «Памру за цябе.

Асушу пацалункамі вочы твае,

Дзіўнай песняй людзей здзіўлю...»

. . . . . . . . . . . . . .

Малады, ён паходзіў на друга яе,

Што без помніка лёг у зямлю.

Глянула ў вочы яго, і ёй

Патрызніўся рык гармат.

І той, хто забраны навекі вайной,

Ніколі не прыйдзе назад.

«Маладосць твая чыстая, як сляза,

Гарачэй, чым раны ў баю.

Любы мой, ну чым мне табе адказаць

На пяшчотную сілу тваю,

На настойлівасць мяккую сціплых рук,

Што туманіць мне галаву?..

Сціснуць перыйка ў пальцах, пазбыцца мук

Або ўпусціць на траву?

Мне цяжка кінуць жорсткі адказ.

Забіць — і пакутваць пасля,

Я хачу апошні, апошні раз

Адчуць, як квітнее зямля.

І балюча жыццё тваё завязаць,

Бо між намі годы і кроў.

Што сказаць табе?

Што сказаць?

Што сказаць?»

. . . . . . . . . . . .

Рука трымае пяро.




Беларуская Палічка: http://knihi.com