epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Бог важдаецца з беларускімі прозвішчамі

Бог глядзеў на Беларусь з нябёсаў,

На жывых і мёртвых ягамосцяў,

На ўсе кальварыі і росы

І павольна закіпаў ад злосці.

«Што там робіцца, ядры іх мову? —

Закрычаў ён у страшэнным гневе.—

Быў там нейкі Ванька — стаў Ваньковіч,

Быў там нейкі Міцька — стаў Міцкевіч.

З гонарам, нібы у Радзівіла,

Швэндаецца ў свеце пан Bowdzillo,

І ў шляхту точацца без мыла

Baran, Kozell, Piottuch і Pedrillo.

(Сто гадоў хавае ў торбе шыла

Пан Дэконт. А ўсё чуваць, васпане:

«Ты Дэконт? Пся крэў, а дзе кабыла?!

І дзе конь, пся маць тваю, галгане?!»)

Ў Сталіны там пнецца кожны Юзік,—

Быў там нейкі Сенька,— стаў Сянкевіч...

І адзіны, хто не прэцца у французы,—

Гэта безумоўна Караткевіч.

Гэты свой. [...]

 

Ведае, што хтось з ягоных продкаў

Ці азадкам быў крыху куцапы,

Ці вумом, ці чым яшчэ кароткі».

 

10 верасня — 12 кастрычніка 1980 г.




Беларуская Палічка: http://knihi.com