epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Чатырдаг

Ўстаў Чатырдаг і ўзнёс агонь і дым,

І цвердзь зямлі прагнулася пад ім,

І ў чашу рынуў і каціўся год

З усіх марэй патоп шалёных вод.

І стала мора

люстра для Яго

І толькі потым для усіх багоў,

Якія разам з царствамі прайшлі

За час яго маўчання на зямлі.

Прастол багоў? Прастол Хрыста? Алы? —

Іх не было, а ўжо снягі з Яйлы

Раўлі вясной.

А замаўчаць яны

Ў той самы дзень, як змоўкне шар зямны.

Ты сніш той дзень. Ты сам той дзень, уцёс.

Ты зараз цень яго. Ты вечнасць, лёс.

І ў сне чакаюць мірна духі гор:

Снягі ім — коўдра, туманы — шацёр.

Як сэрца падае!

Нібы лязо,

Мне рэжа зрок агонь халодных зор.

Мой кожны крок — блюзнерства.

Кожны ўздых —

Замах на грозны сон ільдоў тваіх.

Пан вечнасці, ты пашкадуй, малю,

Імгненне цёплае, маю зямлю,

Слязу любові на тваёй шчацэ,

Крывінку лепшую ў тваёй руцэ,

Святую іскру ў вечнасці ільдах...

Глядзі, цябе пільнуе прорваў жах

І ўверсе зорак лёд, як кроплі слёз,

Закатаваных вечнасцю нябёс.

Смерць пад нагой і смерць над галавой.

Ў мігценні зор, ільдоў, парчы сівой —

Нішто чакае і глядзіць на нас:

Стой, веліч, і спыніся, грозны час!




Беларуская Палічка: http://knihi.com