epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Чурлёніс

В.І. Бараўскене

 

Як цябе засланіць небывалаю марай,

Як цябе зберагчы у змаганні са злом,

Ты, Зямля, ты, сівы адуванчыка шарык

Пад савіным павевам, пад няўмольным крылом?

Не дрыжы, не дрыжы, калі ласка, Зямля мая,

Бо навекі рассеешся ў цемру вякоў,

Абляціш ад атаму, ўспышак рэкламы,

Ад прадажнага ляску друкарскіх станкоў,

Ад таго, што без ведання зла і нягоды,

Як туман, абыякавы да ўсяго,

Як азійская лава, праплываюць народы,

Абмінаючы ногі раўнадушных багоў.

Вось, вось-вось, як ахвяру сонцу памерламу,

Нібы ў згаслую печку засунуць труну...

Ўсё далей хаўтурных паходняў перлы,

Ўсё бліжэй да вечнага змроку і сну.

І як толькі каханне памрэ няшчаснае,

Скінуць гукі і колеры пад адхон,—

Ў канчатковым сконе прасторы і часу,

Павуціннем аблытаны, спыніцца звон.

Ў панаванні цямноцця й хаосу гэтага,

Без марэй, без усмешак, без сонца-ліста,

Я ўздымаю далоні над светам без свету

І ўзглашаю яму:

«Светаносны, паўстань!»

Не хачу! —

І ўздымаюцца колеры ніцыя.

Заклінаю! —

І вось над бязмежжам зямлі,

Над празрыстымі, быццам лістота, званіцамі

Ў звонкім небе, як хмаркі, лятуць караблі.

Мір усім! —

І спыняюцца страшныя воды,

І — хвіліну назад смертаносна руды —

Акіян жыцця, затаіўшы подых,

Адуванчык пільнуе на кромцы вады.

Будзе так! —

І зарука ў сонцы і зорах,

У любові і мужнасці, ў дні і ў начы,

Ў сініх стронгавых замках — літоўскіх азёрах —

І ў бяздонных зяніцах літоўскіх жанчын.




Беларуская Палічка: http://knihi.com