epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Домік Багдановіча

Туі, Іудзіна дрэва і пілы агаваў.

Пала сцежка жыцця на апошні, смяротны парог

І разлілася ў тваю, як святло, неўміручую славу,

Сонцу якой пазайздросцяць і космас, і людзі, і бог

Весняе неба не ведае, плакаць надалей ці годзе.

Голлямі ўніз пацягнуўся праз хмары сонечны куст,

Ў хатку, дзе згасла тваё беднае дваццацігоддзе,

Ў хатку,

дзе ўспыхнула сонцам любові твая Беларусь.

 

Кажуць, разбураць цябе. Але хай сабе новая рана,

Хай справядлівасць яшчэ раз будзе стаптана

ў жыцці,—

Гэты маленькі дамок праз акно тваёй ночы астанняй

Будзе да скону зямнога ў вечнасць нашчадкам

свяціць.




Беларуская Палічка: http://knihi.com