epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Дзяўчына пад дажджом

Над лесам, над садам дзікім

Дожджык забалбатаў,

І успыхнулі раптам гваздзікі

У нетрах абмытых траў.

Цёплыя кроплі скачуць

Па залацістай лазе;

Дожджык — «царэўна плача»,

Сонца ў кожнай слязе.

З нізкай цёплай адрыны,

Учуўшы ласкавы капёж,

Ў лёгкай сукенцы дзяўчына

Выбегла проста пад дождж.

Кроплі яе цалавалі

Палка, пяшчотна, да слёз,

Вусны дзяўчыны хапалі

Срэбра з ясных нябёс.

Дожджык зрабіў сваё цуда,

Ён абляпіў, як мог,

Плечы, маленькія грудзі,

Гнуткія лініі ног.

Бэзам з садоў павявала,

Вечна хацелася жыць.

Дзяўчына ад шчасця спявала.

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Стронцый быў у дажджы.




Беларуская Палічка: http://knihi.com