epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Гурзуф уначы

Скрыпка ціхая ночы. Дрымотная музыка ночы.

Водар мора і кветак. Глухая начная пара.

Аю-даг за чаўнамі рыбацкімі ў моры напружана сочыць

 

Зыркім вокам адзіным — чырвонаю іскрай кастра.

Што, як ярасна скочыць? Дарэмна. Дрымотаю скоран,

Галаву ён на мяккія лапы здранцвела паклаў.

Чайкі спяць на вадзе, як плаўкі,

у сярэбраных водсветах зорных.

 

Спіць каханне ў дамах. Спіць прадоння марскога

імгла.

Наздраватыя сходы завулкаў ад дзённай хады

спачываюць,

Крок паэта апошняга зáмер на вулках крывых,

І магноліі кветкі так соладка дураць і так спавіваюць,

Што ні людзям, ні скалам дрымотай не ўзняць галавы.

 

І лянотна мядзведзь на спакойнае мора успёрся

І ў знямозе салодкай, забыўшы пра гнеў і гразу,

Касавурыць адзінае вока на зоры, што ўнізе і ўверсе,

На скупое сузор’е між іх, на сп’янелы і сонны Гурзуф.




Беларуская Палічка: http://knihi.com