epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Я іду

«Калі ты ведаеш, на што здатнае каханне,

і калі ты мужчына, пашкадуй мяне, не

кажы «не» і дай мне ўвайсці...»

Надпіс па муры ў Пампеях

Надпіс моліць. Журба скамянелая,

Быццам рана, гарыць на сцяне.

. . . . . . . . . . .

 

Даў ён шчасце, якога хацела?

Ці кахаў? Ці паспеў?.. Ці не?

Невядома. Ўсё сцерлі крыкі,

Знішчыў полымем судны час.

Засталася крыўда вялікая,

Крык аб літасці.

Гром у адказ.

Як на смерць гэты дзень вязу я:

Горад марыў і мрэла гара,

Калі рынуў з глоткі Везувія

Божы гнеў, божы гром, божы град.

Гэтым гневам абезгалоўлены,

Волат выплюнуў страшны салют,—

Серны грыб, крывавы, суровы,—

Як пергамент раздзёршы зямлю.

Адбягала вада ад берага,

Ў бухце трушчачы караблі,

Злівы з попелу, гразі, серы

Проста з неба на горад плылі.

На герояў, ад жаху спешаных,

На раба, што жадаў забыцця,

На дзяцей аднадзённых, бязгрэшных,

І на ўсіх, нявартых жыцця.

Дэман чорны, чырвоны, агністы

Прагна падаў з хмары, як крук,

На твае валасы залацістыя,

На клубы, на сцябліны рук.

О, няўжо гэты воін ці мытар

Не суцешыў цябе ў журбе?!

Я б цябе і з Везувія вытаргнуў,

Я б і з пекла вывеў цябе.

Позна. Ў зыркіх маланках над ліўнямі,

Ў гэтым д’ябальскім блісканні вей

Ў поўдзень дваццаць дзевятага жніўня

Ўпала ноч на зямлю Пампей.

Ну, схлусіў бы!.. Хаця б перад лютай

Гэтай смерцю, халодная кроў,

Перад ноччу на двое сутак,

А пасля на дваццаць вякоў.

Камні гэтыя сочацца болем

Горай страшнай пякельнай смалы...

Дык чаму ж твой прызыў непатолены

Больш за ўсё ў маім сэрцы баліць?

Вось агонь гуляе святынямі,

Гіне ў выбухах гор града...

. . . . . . . . . . . . . . . . .

Калі нешта і зараз загіне,

То адной любові шкада.

Спапялёны такімі ж мукамі

І патоплены ў той жа крыві,

Да цябе я працягваю рукі,

Твой двайнік па смерці й любві.

Праз мільёны ўдараў і ранаў,

Заступаючы шлях журбе,

Мая даўняя, мая жаданая,

Не крыўдуй, я іду да цябе.




Беларуская Палічка: http://knihi.com