epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Юнацтва маё

О юнацтва маё! Як забуду цябе?

Alma mater

І догмы, навука і тлум...

«Píramús ét Thisbé...

Píramús ét Thisbé...

Píramús ét Thisbé...

iuvenum...»7

Як забуду?

Завея акацый мяла

Квецень па вулках крывых.

Ты была, мая Цізба, была, была

Пажаданая больш за ўсіх.

Радасны боль, нясцерпны, як шкло

Між сэрцам маім і тваім...

І ніколі такога ні з кім не было

І не будзе ніколі ні з кім.

 

І развёў нас не леў і не востры кінжал,

Не вакзалаў далёкіх агні,

А гады пакут і няшчырых пахвал,

Даносаў і брыдкай хлусні.

І ведаў наклёп, як сэрца крануць,

І нас аддзяліў сцяной,

І паверыла ты, і змяняла вясну

На шаўкі, што знасіла даўно.

Але сэрца не можа забыць пра замах,

Болем поўнае да краёў...

Будзь праклятым, юнацтва маё, ў вяках!

Будзь праклятым, юнацтва маё!

Будзь праклятым!..

Каштаны квітнелі вясной,

Хаваў нас бэзавы дым,

І былі мы з ёю — адно, адно

І ніколі не будзем адным.

Што ж, не плачу.

Паэзіі горды прыгон,

І радок, што сталлю звініць,—

Ўсё адкуў я на горне юнацтва майго,

На яго пакутным агні.

І праўды зніч, і подласці дым,

І сілу мужную жыць,

І тое, што веру ў сэрцы маім

Нават смерць не можа забіць.

І руку дагэтуль помніць рука.

Сэрца помніць шчасце баёў...

Блаславёна юнацтва маё ў вяках,

Блаславёна юнацтва маё.

7 Пірам і Цізба юнакамі (прыўкраснымі былі) — Авідый.




Беларуская Палічка: http://knihi.com