epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Каменныя слёзы

Апоры мастоў, як скалы.

Нявы буркатлівы сон.

Над Стрэлкай, на захадзе алым

Цені рагатых калон.

 

Бялёса. Блакітна. Шырока.

Халодная ноч, як дым,

І шчасця танюткага крокі

Мяшаюцца з крокам маім.

 

Ў сініх лугах, на світанні

Ў ззянні вясёлкавым траў

Я вырасціў гэта каханне

І ў рукі твае аддаў.

 

А заўтра яно знікае

У паўдзённай чужой старане.

Горад, за што ты караеш?

За што забіваеш мяне?

 

Заўтра мне распінацца,

Тужыць па яму, як калісь,

Бо вежам тваім і палацам

Справы няма да зямлі.

 

Прыйду наступнаю ноччу,

Пабачу ракі свінец

І сфінкс халодныя вочы

Узніме з вады на мяне.

 

І скажа: «Цёпла на Ніле,

А тут халодная золь.

Паўсюль аднолькавым пылам

Стаюць каханне і боль.

 

І людзям вяртацца не трэба

Да любых сэрцу магіл».

«— Сфінкс, мы жывём пад небам,

Небам песні і небам тугі.

 

Тысячы тысяч світанняў

Я сонца чакаю з тугой.

Ўся мудрасць твайго маўчання

Не варта пакуты маёй».

. . . . . . . . . . . . . . . .

І сфінкс халодны, цвярозы

Схіліць сваю галаву,

Пакоціць каменныя слёзы,

Цяжкія слёзы ў Няву.

 

Ленінград — Орша

2 ліпеня 1960 г.




Беларуская Палічка: http://knihi.com