epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Каравелы

З дубовым цяжкім задам, але з крыламі,

Пафарбаванымі ў блакіт і кроў,

Яны трапётка мора скарадзілі,

Як матылі, што трапілі ў Дняпро.

Бездапаможныя, валам чужыя,

Нязграбныя, яны паўзлі, плылі,

У шторм кружылі, ў мёртвы штыль тужылі,

Бастарды неба, пасербы зямлі.

 

Не лепшыя за рэшата па форме,

Смярчы лавілі паруснай сцяной,

Хаця, па ўсім сучасным нашым формулам,

Ад шэпту мусілі ісці на дно.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

Наш свет таксама: шэрыя адрыны,

Брандмаўэры, праварыны, муры,

Залева, што клякоча злосна ў рынах,

Неону бляск і чорныя двары.

Чаму ж у прыцемках пахмура-сініх,

Чаму ў начах, ад ліхтароў рудых,

Мы марым аб нябачаных краінах,

І верым ім, і даплывём да іх?

Якою воляй, яраснай і смелай,

Якою сілай, грознай, бы ўраган,

Абсмеяныя нашы каравелы

Бяруць за грыву смерці акіян?!




Беларуская Палічка: http://knihi.com