epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Лясная казка

Стажар серабрысты пажар.

На дрэвах бароды імхоў.

Пáра з начных імшар

Пужае цыбатых ласёў.

Бягуць па балоце яны.

Над імі праз шэры туман

Ззяе, як вока вайны,

Чырвоны Альдэбаран.

Слепне стомлены зрок,

Сцежка спускаецца ў лог,

Вожык, як шэры клубок,

Скруціўся ля самых ног.

— Клубочак, вядзі, вядзі.

— Гаспадар, дарогі няма.

Трэба на сцежках блудзіць

І не зважаць на туман.

Яліна над сцежкай маёй —

Не яліна, а баба-яга.

Сава ў глушыні лясной

Прарочыць: «Куга! Куга!»

— Алёначка! Ого-го!

Спаткай, за руку бяры.

Выведзі Яна свайго

Да цёплай хаты ў бары.

Хоча ён бачыць агні,

Карагоды між светлых лугоў,

Хоча святла, цеплыні,

Хоча кахання твайго.

Лаўжы і карчоў крыжы.

Туман, як прывід, як дым.

Хтосьці па сцежцы бяжыць,

Сава лунае над ім.

Вочы гараць нада мной,

Не сава, а дзіва-змяя.

— Бацюхны! Хто гэта? Вой!

— Алёначка, гэта я.

— Пойдзем хутчэй. Туман.

Хату яшчэ прамінеш.

Як ты даведаўся, Ян,

Што завуць Алёнай мяне,

Што аб’ездчыку я дачка.

Што жыву між гэтых палян,

Што добра мне тут чакаць,

Калі прыйдзе прыгожы Ян?

— Любая, я ж чараўнік,

Знаўца зямлі і вады.

Мне і куніца, і дзік

Адкрылі свае сляды.

Ў дрымотнай глушы лясной

Не ведаў я аднаго:

Сцежкі да хаты тваёй,

Сцежкі да сэрца твайго.

Дай мне сваю далонь.

Не трэба стаяць, пайшлі.

Вядзі на мірны агонь

У змрочных лапах ялін.




Беларуская Палічка: http://knihi.com