epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Машэка

Лісце алае засыпае роў,

Пушчу чорную апавіў туман,

Атачон з усіх чатырох бакоў

Золкай восенню мой лясны будан.

Стогнуць пад дажджом старчакі альхі,

І ў будан з дрыгвы плыве золь-зіма,—

Ў ім карэнні — столь, ложак — ліст сухі,

Ні агню няма, ні святла няма.

Ад усіх я ўцёк, ад усіх я збег,

Буйным воласам да калень зарос.

Годы стаялі, быццам белы снег.

Горы панскіх цел мой Дняпро панёс.

Нішчу я паноў, замкі іх палю,

Я ламаю іх векавы бізун,

Помшчу за маю бедную зямлю,

За яе жальбу, за яе слязу,

За тваю красу, за маю любоў,

Што ў пакоях іх кветкай адцвіла...

Дзікі вецер гне раць сівых дубоў.

Ночка нас з нажом, як братоў, звяла...

Я стаю, як корч, ў воўчай скуры ўвесь,

Зліўся з дрэвамі і гляджу на шлях,

Цёмны я увесь, цёмны голы лес,

Толькі два агні свецяцца ў вачах.

Конскі тупат... Там... Бегма ў гушчыню...

Затрашчаць у ноч пад нагой лаўжы.

З дзікім свістам я коні супыню,

І спячэцца пан на маім нажы.

Ранкам на абрыў выцягну яго

І скажу рацэ, што бушуе тут:

«Ты прымі, Дняпро, ворага майго,

Змый з маёй зямлі гэты панскі бруд».

Лісце алае засыпае роў.

Пушчу чорную апавіў туман,

Атачон з усіх чатырох бакоў

Золкай восенню мой лясны будан.




Беларуская Палічка: http://knihi.com