epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

"Мора гранітныя хвалі..."

Мора гранітныя хвалі,

Ад ветру чырвоныя людзі,

І ты, што мяне кахала

І болей кахаць не будзеш.

Даўнія вежы суровыя

З сухім палыном і ўзлётам,

Сатканыя з нашай любові,

Са скалаў, тугі і журботы.

Якая бязглуздая сіла

Якім акрываўленым раннем

Грані ў іх разбурыла

Разам з нашым каханнем?

А я застаюся, як з богам,

Навекі, навекі закуты

Ў твае пяшчотныя ногі,

Ў гняздо маё, месу, пакуту.

І я ўспамінаю, як кляты,

Скалы колеру перца,

Вуснаў тваіх гранаты,

Сэрца біццё пад сэрцам,

На скуры кропляў каралі,

Ад сонца медныя грудзі...

Кахала мяне ты, кахала...

Не будзеш, не будзеш, не будзеш.




Беларуская Палічка: http://knihi.com