epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

На роднай магіле

Тыя цёмныя цісы і цёмныя кіпарысы,

Тыя зарасці лаўраў і леташняй ссохлай травы,

І туманныя горы з Яйлою, марознай і лысай,

Над якімі ўсё цягнуць і цягнуць у родны наш край

журавы,

Тыя, белыя з ярасці, тыя гуллівыя рэкі,

Хмар чароды, што снежнай вадой набіваюць валлё,—

Не забуду я іх, не забуду ніколі, давеку,

Не забуду, як ты, што засыпаны крымскай зямлёй.

І прабач за пралескі. Табе б васількі і рамонкі,

Але доўга яшчэ не цвісці ім на нашых палях.

Там вада памярцвела гайдаецца ў чорных палонках,

Там зіма, там на схілах адных і растала зямля.

Я скажу табе тое, чаго не сказаў бы я людзям,

Пастаю тут з гадзіну з апушчанай галавой,

А пасля... Што пасля?.. Суцяшэння няма і не будзе:

Я вярнуся дадому, а ты — да самоты сваёй.

Не сумуй, што далёка твой край і зялёны і сіні,

Што пралётныя жоравы граюць на весняй трубе:

Я хацеў бы і скону, і смерці ў далёкай чужыне,

Толькі б вочы юнацтва любілі мяне, як цябе.

Гэта дзіўна, што мёртвым часамі зайздросцяць

жывыя,

Тым, што песцілі парасткі, нішчылі ламаўё...

Хай канец, хай атлантаў цяжар на маю

несагнутую выю,

Толькі б вечнае шчасце каханай старонцы маёй.




Беларуская Палічка: http://knihi.com