epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Начлег

Мой край, ад крушыны горкі,

На беразе цёплы дымок,

Табун выпівае зоркі

З паверхні лясных межыток.

Конь цягне неба зялёнае

Ў гулкі пусты жывот,

Пакуль цеплыня ад сонейка

Туманам не знікне з балот.

Дзе вы, дзяцінства гукі?

Дзе ты, водар зямлі?

Здзіўлёна гляджу на рукі,

З якіх сышлі мазалі.

Не мне выхваляцца і ззаду

Скакаць на спіну каню,

Не мне, як да ціхай радасці,

Да начлежнага ехаць агню.

А мне ўсё здаецца, што бачу

Сябе і сваіх сяброў

У ліку тых, што на клячах

Імчаць з начлегаў дамоў.

Замест сядла — сярмага,

Галовы у пышных вянках,

З чырвоных і чорных ягад

Каралі на нашых грудзях.

Дзяцінства імчыць вясёлае

На мокрых конскіх гарбах,

Засмаглае, напаўголае,

З шыпшынаю ў белых чубах.




Беларуская Палічка: http://knihi.com