epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Нямыя дрэвы

Над лютаўскім горадам такое грувасткае неба,

Што яно насядае на дым і гне яго да зямлі.

На лютаўскіх вуліцах такія пахмурыя твары,

Пахмурыя, як хмары, як ноч у міліцыі,

Што не хочацца лезці ў аўтобус,

а хочацца ўзяць таксі.

На лютаўскіх бульварах такія нямыя дрэвы,

Што вароны і тыя неахвотна сядаюць на іх,

Не жадаючы пустую сваю сварлівасць

Цяжка саджаць на сусветную дрэў тугу.

Ах, нямыя дрэвы, нямыя, як мёртвыя рыбы,

Нямыя, як паэты ў ліхалецце, ў гады мярзоты,

Нямыя, як я, што бязмэтна іду пад імі,

Бо Яна забарону паклала на словы кахання.

А аб чым мне яшчэ? Я нямею, нямею, нямею,

Але ўсё ж безнадзейныя крокі, адбіваючыся

ў завулках,

Безнадзейна і нема лямантуюць супраць немага неба,

Супраць твараў пахмурых,

супраць гэтых дрэваў маўклівых,

Маўклівых і голых, як даўні шкілет дыназаўра.

Кожны крок — гэта крык аб высокім і сонечным небе,

Што блішчыць, як Элады блакіт між калон Парфенона,

Аб усмешках, дзіцячых і шчырых,

бліскучых, як лёд агнявы,

Аб дубах, што спяваюць зялёную, звонкую песню.

Аб дазволеных спевах, што ў неба ўзвіваюцца гімнам,

Каб, мінуўшы сусвет, ціха ўпасці каханай да ног.




Беларуская Палічка: http://knihi.com