epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Паэт

Брусок спявае ціхую малітву,

Ды зрэдку іскру кіне над сабой —

Пакуль нажы не зазвіняць у бітве

І шаблі горда не ўзнясуцца ў бой.

Няма ў яго ні вастрыя, ні джала,

Патрэбен ён хіба сярпам крывым,

Пакуль у похвах спяць усе кінжалы,

Усе нажы, наточаныя ім.

І на папрок, чаму не йдзе ён біцца

Чаму ён не падобны да мяча,

Ён сціпла спіць у нейкай там брусніцы,

Пакуль тупіцца сталі прыйдзе час.

Але ж, узяты у баі няроўным,

Палонны нож — як спынены парыў —

Хіба сказаў даспехам у катоўні,

Які брусок і дзе яго вастрыў?

Маўчаў, як нож. Маўчаў, як крыж на полі,

Бо ведаў ён няпісаны закон:

Спявае нож у час вайны за волю,

Брусок — у рабства час спявае ён.

Калі ж залье крывёй радзімы пожні,

І пойдзе гнеў да эшафотных стром,

І зломіцца аб сталь кінжал апошні —

Ну што ж?

Тады ўжо можна і бруском.




Беларуская Палічка: http://knihi.com