epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Прыватная гісторыя

Без сцягоў, без прамоў, без багнетаў,

Без атак з памінаннем чартоў —

Вяршыць яна справы сусвету

Побач з іншай гісторыя,— той.

Без крыклівай і кідкай грубасці

З ёю робіць справу жыцця.

Але той — барабаны і трубы.

Гэтай — сціплы спакой забыцця.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

Ў час разгрому прайграны і раны і планы

Ў сто слупоў аж пад неба дымяць:

Гэта ўспыхвае Пушкініяна,

Каб не пэцкалі любых імя...

Ляпнуў нехта слова міжвольнае,

Наракнуўшы на штось, і таму

Рве Купала паперы крамольныя,

Каб сяброў не павесці ў турму.

Ў паляўнічых доўгія лапы,

Ім гаворыць кожны трафей,—

Ёсць — «свае» з прадажнаю зяпай,

Ёсць — ахранка, СД і гестапа,

Есць,— каб людзям да іх не трапіць,—

Ў кожнай попельні — аўтадафэ.

Пра падзеі ратнай гісторыі

Ў паднябеснай слава звініць.

Ўсе архівы прыватнай гісторыі

Ў выбаровай яме (у адходжым месцы) й агні.

Пра вялікую трубы гнюсяць,

Пра малую шапочуць лісты.

Ды яе забіваюць хлусы,

А цябе забівае — святы.

Не спяваюць нідзе араторый

Пра твае неўміручасць і жах.

Гіне праўда прыватнай гісторыі

У пляткарак на языках.

І паколькі ідзе непрыкаянай,

І паколькі ў хлусні — сто ног! —

Выглядае нязломны — Каінам,

Дантэ — бабнікам, Юдам — пан бог.

І за «Шэйлака» йдзе бяссрэбранік,

«Прадае» Багушэвіч пяро,

І хаваюць «мільёны» пад зрэб’ем

Страстацерпцы за бедны народ.

Некрыклівая, безабаронная,

Бо адкрыты ж кожны парог,

Патанае ў чорным бяздонні.

А гісторык — адзіны бог.

Ды сумленне і нюх некаторых,

Якіх нельга маніць навучыць...

Ўсю гісторыю гэта гісторыя

На нябачнай пласе маўчыць.

У засценку дапытчыкаў платных,

Дзе ў вяках на цвіках стаяць...

Ты прабач чалавецтву, прыватная,

Што не можа цябе адстаяць.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

Абяздоленая, абясхлебленая,

Сярод родных душаў — адна,

Ўсё ж вядзе яна людства да неба,

Толькі ўбогая, толькі яна.

 

4 лютага 1982 г. 16.11




Беларуская Палічка: http://knihi.com