epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

Скарына пакідае радзіму

Ў сялянскіх крывулях-хатах

Зноў сушылі кару.

Знову конік пузаты

Месіць нагамі бруд.

У доктарскай шапцы дзіўнай —

Адзінай на гэтай зямлі —

Коннік мокне пад ліўнем,

Што зноў як з сіта паліў.

Выгнанне. Выгнанне. Выгнанне.

Па волі зямных багоў

Спалілі браты-хрысціяне

Кнігі пра бога свайго.

З адчаем упартым, пахмурым

Людзі ў жорсткіх баях

За цемру сваю і дурасць

Знішчаюць друзі свая,

Зрабілі з Сіная малпоўню,

Й не хочуць бачыць яны,

Што справу іхнюю кроўную

Хаўтурна адплачуць званы.

Яны не даждуць, што Скарына

Зямлю сваю пракляне:

Страціў не я Афіны,

Хутчэй Афіны — мяне.

І горш за пакуты крывавыя,

Што будуць думаць рабы,

Нібыта ў шчасці і славе

Я разам з моцнымі быў.




Беларуская Палічка: http://knihi.com