epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

"З вытокаў да вусця ракі, што няспынна бяжыць..."

З вытокаў да вусця ракі, што няспынна бяжыць,

Няўхільна адносячы юных і сталых ладдзі,

Вада, бы аконнае шкло, за якім без мяжы

Глыбокая цемра і ў ёй залаты маладзік.

 

Калі развітання апошняга прыйдзе пара,

Ладдзя на апошні, світанкавы выплыве плёс,

І прыйме мяне валавокая цемра Дняпра,

Як месячны серп з залацістых дняпроўскіх нябёс.




Беларуская Палічка: http://knihi.com