epub
 
Падключыць
слоўнікі

Уладзімір Караткевіч

"Зноў над ракою чаплі сівыя..."

Зноў над ракою чаплі сівыя

Ў плаўны палёт, як калісь, паплылі...

Шчасце маё і раны былыя

Гускай і лотаццю параслі.

Рэкі вярнуліся да вытокаў.

Тая, што сонцам была ў жыцці,

Недзе далёка, далёка, далёка,

Так далёка, што лень ісці.

Ды і нашто? У задушнай кватэры

Кволыя думкі ў сшытак пісаць?

Ў бога хлусні і нажывы верыць?

Трохсотгадовыя транты збіраць?

Нават на самую лепшую ў свеце,

Нават на цёплыя вусны яе

Я не змяняю вільготны вецер,

Што ў сітнягах над Дняпром пяе.

Сумны свой век няхай дажывае

З іншым, з другім, пакінуўшы мне

Рукі сяброў, жураўліныя зграі,

Стрэльбу і рэк асенніх свінец.




Беларуская Палічка: http://knihi.com