Уладзімір Маякоўскі

Паслухайце!

Паслухайце!

Яно як зоркі запальваюць —

значыць — гэта некаму рупіць павінна?

Значыць — нехта хоча, каб яны свяцілі?

Значыць — нехта называе гэтыя выплевачкі

пярлінаю?

І, задыханы,

з мяцеліцай пылу, ў знясіллі

да Бога ўрываецца,

баіцца ўначэць без святла,

плача,

богу жылістую руку цалуе,

просіць —

каб абавязкова зорка была! —

клянецца —

не вытрывае бяззорную горыч цяжкую!

А потым

ходзіць трывожны,

ды з выгляду чынны.

Кажа некаму:

«Ну, як цяпер?

Не страшна

ў цемру з відна?!»

Паслухайце!

Калі ўжо запальваюць —

зоркі —

значыць — гэта некаму рупіць павінна?

Значыць — гэта неабходна,

каб штовечар над дахамі

зорка загаралася

хоць адна?!



Пераклад: Рыгор Барадулін

Беларуская Палічка: http://knihi.com