Ax, як там добра...

Вiльня

А было гэта гэтак.

Група паслоў польскага сойму левага кiрунку вярнулася з Менску. Большасьць сярод гэтых "экскурсантаў" былi беларускiя паслы.

Попутчiк спаткаўся ў Вiльнi на нейкай вечарыне з паслом Мятлой¹.

- Ну, i як там у Менску?

- Гм... О!.. Ого!..

- Узапраўды?

- О, яшчэ як!

- Далiбог?..

- Эге!..

- Беларускiя школы?

- Тысячы! Уся савецкая Беларусь пакрыта густой сеткай школ...

- Беларускiх?

- Беларускiх.

- Унiвэрсытэт?

- Беларускi.

- Выдавецтва?

- О! Тыраж кнiжкi даходзiць колькiдзесят тысячаў... Госiздат плацiць вялiзныя ганарары... Зьявiлася шмат маладых выдатных талентаў...

- Што вы кажаце!

- Ага!

- Тэатр?

- 0, тэатр!.. Каб вы бачылi!.. Каб вы былi ў тэатры!.. Тэатр!.. 0-го-го!

- Рэпэртуар?

- Арыгiнальны i перакладны. Зьявiлася шмат беларускiх п'есаў: "Кастусь Калiноўскi", "Каваль-ваявода", "Вiр", "На Купальле"...

- Акторскiя сiлы?

- Ой-ой-ой!.. А якiя пастаноўкi!.. Дэкарацыi... балет...аркестра...

- Ну?

- Кажу вам.

- Няўжо-ж?

- Але... але!

- Гм...

Попутчiк найбольш цiкавiўся тэатрам. Калiсь у Менску стараўся стварыць прафэсыянальны тэатр. Цяпер у гэтым-жа Менску, дзякуючы дзяржаўнай субсыдыi, ёсьць першарадны тэатр, дзе працуюць сапраўдныя акторы...

У старым езуiцкiм катэхiзiсе сярод пытаньняў i адказаў ёсьць, памiж iншым, гэткiя:

- Цi ў небе добра?

- Ax, як добра...

Гэтае "ах" узмацоўвала людзей у веры ў шчасьлiвае жыцьцё ў небе.

Гэтак сама дзеялi на Попутчiка "ахi" i "охi" Мятлы. Ён усё болей пераконваўся, што ў Менску...

... ах, як добра...

Пасьля яшчэ спытаўся:

- А як вам здаецца? Калi-б, на той прыклад, я туды паехаў?..

- Дык-жа вас там чакаюць!

- Што кажаце! Была там гутарка аба мне? Успамiналi?

- I ня раз. Казалi, што вы ў Менску надта патрэбны.

- Дык думаеце, што я зрабiў-бы добра, калi-б паехаў?

- Бязумоўна! Там - вось поле да працы!

- Ну, як гэта... Як-бы сказаць?.. Тэрор?.. ГПУ... Памятаю, калiсь карысталася вялiкай папулярнасьцю "стенка"...

¹Пазьней памер на Салаўках.