Уладзімір Арлоў


* * *
Грэйся, яшчарка,
паміж цёплых камянёў.
Доўжыцца жнівень.


* * *
Маленькі сьлімак
задумаўся пра вечнасьць
на цёплай рэйцы.


* * *
Няўжо, крыніца,
ты дасюль ня ведаеш,
як мяне завуць?


* * *
Узгорак, белы
ад дзьмухаўцовых куляў,
глядзі, не ўзьляці.


* * *
Там, на гарышчы
ў пушцы з жаўнерыкамі
жыве маленства.


* * *
Чаму ты маўчыш,
зязюля-прарочыца,
у маім садзе?


* * *
Дзьмухаўцовы пух
у тваёй жарай грыўцы.
Скончыўся травень.


* * *
Пялёсткі вішняў
прыплылі па рачулцы
з майго дзяцінства.


* * *
Зялёны вецер
прынёс з таго берага
згадкі пра цябе.


* * *
Пярсьцёнак-зьмейка,
толькі ён застаецца
берагчы цябе.


 Далей   Назад   Зьмест   БПалічка