Завечарылася бярозавая просінь,
У далях вечар дым пераліваў.
А Млечны Шлях

На сіняватых плёсах
Заранкамі дарогу вышываў.

Мне марыцца:

Нібыта той дарогай
З адвечнасці вярнуліся гады...
Я не паэт,
А хлопчык басаногі, -
За рубяжамі свет і гарады.

Нібы з туманаў выплыла паданне
Пра гэта возера,

Як сведку дзіва-дзей;
Я ўспамінаю першае каханне
І першы хмель разбураных надзей.

З тае пары я шмат перамяніўся
(Цвітуць да часу ў жыце васількі),
О вечар, вечар,

Што завечарыўся,
Куды сплылі ружовыя вянкі?!

[1927]

Беларуская Палічка: http://knihi.com