Я сустрэўся з табой маладою,

як быў маладым.
Ты была маёй любай зямлёю,
я - морам тваім.

Ты імкнулася ў далеч прастораў

бясконцых марскіх,
Я ж - да сэрца твайго,
дзесь схаванага ў нетрах лясных.

Ды па хвалях бурлівых марскіх

ты не знала дарог,
Цераз пушчы прабіцца
да сэрца твайго я не мог.

Адчаго не была ты ў юнацтве

імклівай ракой?
Я б аддаў табе ўсе свае хвалі,
каб зліцца з табой.

Адчаго я не полымем быў,

калі быў юнаком?
Я б прайшоў праз усе твае пушчы
кіпучым агнём.

Дні юнацтва, як хуткія ветразі,

зніклі з вачэй.
Не, не тыя ўжо хвалі
і мора, што год, то цішэй.

Што ні год, то цішэй...

і ярчэй у ім з цягам гадоў
Выступаюць абрысы
жаданых даўно берагоў.

Зноў - зямля ты, я - мора,

і час разлучыць нас не змог:
Я на вольным прасторы,
шчаслівы, ля ног тваіх лёг.

Вечна я ў тваёй памяці,

вечна ты ў сэрцы маім,
І ляжу прад табою
я светлым люстэркам тваім.

1950

Беларуская Палічка: http://knihi.com

[an error occurred while processing this directive]