* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Не каждый умеет петь,
Не каждому дано яблоком
Падать к чужим ногам.
Сие есть самая великая исповедь,
Которой исповедуется хулиган.
Я нарочно иду нечесаным,
С головой, как керосиновая лампа, на плечах...

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Люблю наш край, старонку гэту,
Дзе я радзілася, расла...

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Чырво-о-ная вішня-а
З-пад ко-о-раня выйшла-а...

Аддала мяне мамка,
Дзе я не прывычна-а...

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Ты не зможаш пакінуць мяне,
Ты не зможаш.
Хоць паедзеш за сівыя горы,
За сінія моры,
Хоць экватар, гарачы і хісткі, мінеш, -
Ты ўсё роўна не зможаш пакінуць мяне,
Бо ўся ты жывеш назаўсёды ўва мне.
Нібы сонца у кроплі,
Ты - у кожнай маёй крывінцы.
Наяву і ў сне
Ты - у думках маіх,
Ты - у справах маіх,
Ты - у кожнай маёй часцінцы.
Я гукну -
І ў любой старане,
У дубровах, палях, у лугах
Рэхам ціхім, хвалюючым адгукнешся.
Ты
Не зможаш пакінуць мяне -
Застанешся!
Песняй маёй,
Казкай чароўнай маёй,
Крыніцай крыштальнай, гаючай,
Асколкам балючым
У сэрцы маім застанешся!

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

У суботу Янка
Ехаў ля ракі-і...

Пад вярбой Алё-она
Мыла ру-учнікі-і...

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Канюхі ўвялі закон:
Ставіш пляшку - будзе конь.
Не паставіш - будзь здароў!
Зазімуеш ты без дроў.

Гаварыў Жарэцкі тост:
«Цераз Лаўлю будзе мост».
За зімой ідзе зіма,
А маста усё няма!

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Беларуская Палічка: http://knihi.com