Wymienianymi w latopisach pierwszymi stolicami księstw białoruskich w IX-X wieku były Połock, Smoleńsk i Turów (Połacak, Smalensk i Turaŭ). Po tym jak Smoleńsk i Turów popadły w czasową zależność książąt kijowskich, Połock pozostał jedynym centrum potężnego państwa - Księstwa Połockiego. Miasto to szczególne znaczenie polityczne zyskało w XI wieku, za panowania Wsiesława Czarodzieja, a kulturowy rozkwit to zasługa panowania jego następców w XII wieku. Po rozbiciu dzielnicowym Księstwa Połockiego, na zachodzie Białorusi zaczęło formować się nowe państwo białoruskie - Wielkie Księstwo Litewskie. Jego stolicą Wielki Książę Mendog ustanowił Nowogródek (Navahradak). W 1323 roku Wielki Książę Giedymin przeniósł stolicę do Wilna (Vilnia). Wilno pozostało miastem stołecznym naszego państwa do XVIII wieku. Jednak zostało ono centrum białoruskiego życia politycznego i kulturalnego prawie do połowy XX wieku. Wraz z utworzeniem w 1918 roku Białoruskiej Republiki Ludowej, a w 1919 roku Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej polityczną stolicą Białorusi został Miensk, przemianowany przez bolszewików w 1939 roku na Mińsk.