Сеў у полі на каменьчыку,
Узяў дудку на раменьчыку.

Ду-ду-ду - дуда гудзе,
Полем водгалас ідзе.

Надакучыла іграць,
Каля дуба лёг паспаць.

Вісіць дудка на суку,
Спіць дударык на баку.

Павярнуўся дагары
І так моцна ён захроп -

Скалануўся дуб стары,
Дудка - бух у самы лоб.

Тут яму і сон не ў сон,
На ілбе гудзе ўжо гуз.

Не сабраў і трэсак ён,
Бо ад дудкі - толькі друз.

Падняў хлопец паясок,
Пайшоў з плачам у лясок:

- Куды дзецца мне цяпер?
Цікаваць буду цяцер.

Спадцішка пад куст падпоўз
І цяцёрку - хоп за хвост.

З пёрка выразаў дуду:
- Ой, зайграю, загуду.

Што было, тое сплыло,
Пайду з дудкаю ў сяло.

Я пад першы парог,
А мне з хаты - пірог.

Я на дудцы: ту-гу-гу -
Ўсе нясуць па пірагу:

Мне і матка - пірог,
Мне і татка - пірог,

Мне і дзядзька - пірог,
Мне і цётка - пірог,

Мне - дзедка - пірог,
І суседка - пірог,

І браценік - пірог,
І пляменнік - пірог.

Назбіраў я пірагоў
Сорак восем карабоў.

Каб яшчэ адзін пірог,
Я зусім бы абнямог.

Перастань, дуда, дудзець!
Дзе мне пірагі падзець?

Сабралася ўся радня,
Памагчы ўсе рады мне.

Запрагаюць каня -
Ён і воза не скране.

Падагналі грузавік,
Для яго груз вялік.

Папрасілі самазвала,
Ў самазвала сілы мала.

Залучыў я камара,
Магутнага званара.

Той адразу ўзяў мой воз,
Пірагі мае павёз.

Ай камар-маладзец!
Тут і казцы канец.

1962

Беларуская Палічка: http://knihi.com