Я спытаўся ў малыша:
- Што такое - ППШ?

Доўга думаў малыш:
- Ну й загадку задалі ж...

Думаў дзень, думаў два -
Забалела галава.

Вас цяпер я папрашу:
Памажыце малышу.

Хто адразу адгадае,
Хай руку ён падымае

І гаворыць: - Я гатоў
Растлумачыць тайну слоў...

Нешта ж доўга я чакаю...
Што? І з вас ніхто не знае?

Рук паднятых я не бачу.
Сам тады вам растлумачу:

Першым П стаіць вышыннае
І чытаецца: ПТУШЫНАЯ,

П, што выгнута падковаю,
Азначае: ПАЧАТКОВАЯ,
Ну, а што такое Ш -
Ясна і для малыша.

Пойдзеш з намі ў ППШ,
Ўсё, што ўбачыш, апішы.
А то, можа, ты ляўша,
Дык дзяцей лепш не смяшы.

Навучыся правай перш,
Тады сілу папрабуй.

Хоч - пішы адразу верш.
Хоч - ракетаю кіруй.

- А хіба мы на ракеце?
Не, давайце пехатой.
Бачыце, як блізка свецяць
Літары на школе той,
На ўсю браму:
ППШ.

З-пад свайго капелюша
Пазірае на нас, дзеці,
Сам дырэктар, слаўны Пеця,

Пётр Пятровіч ён для вучняў,
Для мяне друг неразлучны.

- Здароў, Пеця-Певунец,
Бурштыновы грабянец!

Ты даруй, брат, што я мусіў
Да цябе прыйсці з экскурсіяй.

Можа, мы прыйшлі зарана,
Што яшчэ ў вас не прыбрана,

Не расстаўлены і парты
І не вывешаны карты?

- Ат, - махнуў крылом дырэктар, -
Так бывае ў нас нярэдка.

Празвінеў даўно званок,
Не прыйшоў ніхто на ўрок.

Я прачнуўся на зары,
Сабраў сшыткі, буквары,

Па надворку пахадзіў,
Потым вучняў пабудзіў,

Па чарзе пачаў пытаць:
- Як умееце чытаць?

І ніводзін мой сынок
Не знаў ўрока назубок.

Ні адной задачкі
Не рашылі качкі.

Дзюбаю вадзіла гусь
І па карце лазіла,

Ўсё шукала Беларусь
Ў Афрыцы і ў Азіі.

Так шукала ўпарта -
Выдзеўбла ўсю карту.

А дачушка курачка,
Як зляцела з седала,

Выбегла на вулачку:
- Я ж яшчэ не снедала.

А ў нас сёння бліны,
Тата, дай мне выхадны.

Тары-бары, растабары:
Ты купі мне акуляры,

А то я не бачу,
Як рашаць задачу.

- Ты, малая, не хітры,
Не гуляй у жмуркі.

Колькі будзе 2 + 3? -
Я спытаўся ў куркі.

Адказала курка: - 7.
Збегаю дамоў, пад'ем.

А пасля прыйду з дружком,
З выдатнікам індыком.

А выдатнік індык,
Ён старацца не прывык
Ні лічыць, ні пісаць
І не знае 5 + 5,
Толькі ўмее балбатаць:

«Блу-блу-блу,
Блу-блу-блу -
Вельмі ж я чытаць
Луб-лу».

Пяты год буквар дзяўбе,
А запомніў:
А і Б.

- Грамацей, грамацей,
Ты парадуй нас, гасцей.

Калі знаеш А і Б,
Дам загадку я табе:

Дзве сястрыцы А і Б
Добра гралі на трубе.

Памагчы заўсёды рад
Быў сястрыцам меншы брат.

Сам залез ён у трубу
І як крыкне: - Ту-бу-бу!

Чуюць сёстры - гук не той.
Ах ты, жэўжык, ну пастой!

А браток з трубы - скок, скок,
І няма - прапаў браток.

Папрабуй улаві
І самога назаві.
Назаві, назаві!
Хто адкажа, дзеці?..
- І!

А выдатнік індык
Сюды - пык, туды - мык:
- Брата іх не бачыў я.
Я не знаў яго імя,
Я не быў у трубе,
Знаю толькі А і Б.

Вось прывёў дырэктар нас
У свой самы лепшы клас.

- Гэта самы клас культурны.
Хто сягоння ў нас дзяжурны?

- Я, пляменнік ваш, Яўтух.
- А прозвішча?
- Пі-я-тух.

Чаму стол на адной ножцы?
І адкуль у вас на дошцы
Тут кляновыя лісты?
Растлумач, дзяжурны, ты.

Нешта я не разбяруся:
Палачкі, кручкі, калябкі...
- Пётр Пятровіч, гэта ж гусі
Малявалі свае лапкі!

- Дзе сціралка?
- Украла галка.

- Бачыш, пылам клас пакрыты?
А чаму ты сам не ўмыты?
Непарадак, Піятух!

А Яўтух той - хітры зух:
- Пётр Пятровіч, скажу вам,
Дык я ж - сан і ўсюды сам:

Я ж і тут, я ж і там,
Хоць вазьмі ты разарвіся...

- А які ж у цябе сан?
- Старшыня ж я
Сан-
Камісіі.

От якая ППШ,
Лепш маўчыце, дзеці, ша.
Нізашто больш не вазьмуся
Я туды вадзіць экскурсіі.

Даў зарок
І падпісаўся:
Ваш дружок -
Вясёлкін Вася.

1962

Беларуская Палічка: http://knihi.com