"НА РУІНАХ ПАЧУЦЬЦЯЎ" -- гэта назва паэмы майго Бацькі, якую я прысвячаю з нагодай 25-га Сакавіка. Паэма застанецца актуальнаю да таго недалёкага Дня, калі Беларусь стане зноў незалежнай дзяржавай. Гэтую паэму я, як сын нашага беларускага паэта Рыгора Крушыны, зьберагаю ўжо 30 гадоў, як скарб і спадчыну для беларускага народу.
   Любоў, адданнасьць і павага былі заўсёды галоўнымі прынцыпамі стаўленьня майго Бацькі да свае Бацькаўшчыны, да свае Беларусі. Як бы радасна ён чуўся пасьля 1991 году, калі была адноўлена незалежнасьць Беларусі і як бы аплаквала ягоная сэрца тое, што сталася 8-га сьнежня 1999 году, калі ня стала беларускай незалежнасьці і сувэрнітэту!
   Мой Бацька ня быў ані русафобам, ані русафілам, ён ня быў ані шавіністам, ані ультрапатрыётам. У сваім сэрцы і думках ён жыў сваёй Беларусяй. У адрозьненьне ад іншых паэтаў, ён пазьбягаў гучнасьці і крыку. Ён заўсёды заставаўся нібы збоку ўсіх тых, хто паказваў сваю "сілу" ў друку і ў эфіры. Ён ціха пісаў свае лірычныя вершы з сумам свае набалеўшае душы. У дадатак да каханьня свае Бацькаўшчыны, ён шанаваў і цікавіўся разнастайнасьцю чужых краінаў і культураў. У тыя часы Беларусь была ў камуністычным ярме, якое выклікала пачуцьцё асабістае журбы. Гэтае пачуцьцё было штуршком да напісаньня паэмы "На руінах пачуцьцяў". Сёньня можна сьмела сказаць, што пачуцьцё журбы ахапляе таксама і ўсіх нас.
   Шаноўныя чытачы і слухачы інтэрнэту! Гэта паэма -- мой маленькі падарунак Вам, дарагія Беларусы. Дык пабудуем на нашых руінах пачуцьцьяў новы палац-гмах, які і будзе незалежнай, сувэрэннай Беларусяй!
   Жыве Беларусь!

  Ігар Казак, Санкт Пітэрсбург, Флярыда, ЗША.
25 сакавiка 2000 г.