У нейкім капішчы стаяў драўляны бог,
Які пачаў маўляць прароцкія адгады

І мудрыя даваць парады.
         Затое з галавы да ног
         Ён золатам абвешан, і па пяты
         На ім блішчыць убор багаты.
Народ яго маленнем заглушыў
         І фіміямам задушыў
         Па легкавер'ю чалавечым.
Як раптам - ганьба і скандал!
         Аракул праўды не ўгадаў:
Адказваць стаў няскладна, недарэчы;
І так пайшло далей штодня:
Што бог ні скажа, то брахня,
Аж кожны дзіваваўся,
Куды ў яго прарочы дар дзяваўся!
         А справа ў тым,
Што ідал быў пусты і жрэц садзіўся ў ім
Маўляць народу прадказанні;
         І вось тут вынікі відны:
Як быў разумны жрэц, дык бог не плёў маны,
Калі ж туды засеў дурны, -
Балван абалванеў дазвання.

Яшчэ з даўнейшае пары
Пра суддзяў мне такіх апавядалі,
Якія вельмі мудрыя бывалі,
Пакуль разумныя былі сакратары.

Пераклад: Кандрат Крапіва Беларуская Палічка: http://knihi.com