Калісьці ў даўніну
Леў з Барсам вёў зацятую вайну
За спрэчныя лясы, за выгаднасць пячораў,
Няма ў іх звычаю, каб падаваць у суд;
І што да права - ў іх асобны нораў
         І свой няпісаны статут:
         Хто здужае, таго і права тут.
Аднак, урэшце, нельга ж вечна біцца,
І кіпці могуць прытупіцца:
Па справядлівасці яны гатовы пагадзіцца,
         Каб дзеянні ваенныя спыніць,
         Уладзіць непаладкі,
Пасля, як водзіцца, мір вечны заключыць...
         Да першай сваркі-звадкі.
         «Прызначым жа без лішніх слоў
         Мы ад сябе сакратароў, -
Льву прапануе Барс, - і як яны рассудзяць,
         Дык так і будзе.
Напрыклад, я прызначваю Ката:
Хоць звер малы, ды ў ім сумлення чыстата.
         А ты Асла прызнач: жывёла не малая,
         Дарэчы будзе тут сказаць,
         Што розум ён і чын паважны мае!
Павер, што твой савет, прыдворная ўся знаць
         Капыціка яго не варты.
         Дык згодзімся на тым,
                  На чым
З маім Катом ён скончыць торг упарты».
         Парада Барсава была
         Прынята без гаворкі,
         Аднак Лісу, а не Асла
Прызначыў Леў для гэтае разборкі,
Сказаўшы сам сабе (відаць, ён ведаў свет):
«Што раіць вораг нам, таго рабіць не след!»

Пераклад: Кандрат Крапіва Беларуская Палічка: http://knihi.com