Смарагд

Зноў цёплага сьвятла вярнулася пара.
Нарэшце ўладны я над схмаранай душой.
Павесялее ў пальцах вашых і смарагд,
Хоць нежывым яго ўважалі мы зімой.
Больш не люструе ён таемнаю вадой
Спануры позіркаў, якой пазбыўся я.
І бачысься ты мне сярод пакуты ўсёй,
О, горкая любоў апошняя мая,
Пяшчотнаю, як ноч, адно пяшчотай той.


Цень

У дні, калі упал спыняў усё жыцьцё,
Калі жарліва сонца на зьнямоглых нівах
Да сэрца вінаграднік прыгортвала маўклівы,
У час, калі шыхты зьнясіленых касцоў
Гнялі траву крыжамі целаў нерухлівых,
Адным-адзін у тыя дні пякельля, пылу,
Наўпрост прад сном зямлі прыгнечана-панылым,
Аглушаны цыкадаў незьлічоных цвыркаценьнем,
Я прагнуў сэрца вашага, як прагнуў ценю.


Раўнадзенства

Ссумнелая вясна цьміць свой агністы ўсплёск.
Як рана, успамін зноў растуліўся ў целе.
Пашлі спачын зімы, спакой халоднай белі
З маркотным водарам схаваных горкіх сьлёз,
О, ноч маіх дзьвюх рук самотных на пасьцелі!

Пераклад: Ніна Мацяш
Крыніца: Наша Ніва

Беларуская Палічка: http://www.knihi.com