Вясна на дварэ.
Толькі дзевяць дзён
палям і пагоркам.


Сакуры зацьвілі -
і ночы
мінулі ў наўкольлі.


Цягне цыбаты дождж
парасткі ўгору.
Утравянела сьцежка.


Перад красою кветак
і месяц зьніякавеў: схаваўся
за аблачынку.


Спадае вада: вярба
гладзіць нахіленым вецьцем
ціну.


Вясна адыходзіць:
птушкі смуткуюць, у рыбін
вочы-сьлязіны.


Цёхкаюць салаўі!
Тут - перад гэтым гаем,
там - за тою вярбінай.


І самага доўгага дня
замала,
каб высьпевацца, жаўруку.


Ластаўкі, выпадкова
мне ў чарку зь віном ня ўкіньце
глебы драбок!


Рассталіся двое сяброў -
двое дзікіх гусей: між імі
шырэе захмараная мяжа.


Старая сажалка.
Жабка ў ваду
скокнула: гук усплёску.


Лётае матылёк
трапятлівы ў полі -
вось і ўвесь цень.


О, прачніся, прачніся -
зрабіся маім сябруком,
зьнерухомлены матылёк!


На кветку, якая не пахне,
сеў матылёк -
вяльможлівыя прыцуды.


Блукалец-крумкач, ці знойдзеш
леташняе гняздо?
У квецені - сьлівы.


Разлі свой водар і тут, ля ўзгорка,
дзе здабываюць зьляжалы торф,
квяцістая сліва.


Дзяржальна гэтага малатка
калісьці было камлём
камеліі ці мо - слівы?


Зрабілі душою сваёй салаўя
і сьпяць?
Ніцыя вербы.


Стварайцеся, на мой стары твар
не падобныя вершы!..
Першай сакуры цвет.


О, колькі сёньня
прыгадваецца ўсяго: гляджу
на сакуру ў цьвеце.


І гэтак штогод!
Ападаючы з сакуры, цьвет
корміць карэньне.


О, як я зайздрошчу ёй:
у гарах
сакура закрасавала.


Нават галяндцы, і тыя
прыехалі сакурам дзівавацца.
На конях - сёдлы.


На сакуры, што зацьвілі,
дуб не звяртае ніякай увагі:
сам сабе постаць!


Ах, верабейка-дружа,
ня зь'еш авадня: і яго
прывабілі кветкі.


Нават славуты вой,
захоплены сакурай, ператварыўся
ў сем простых ваяк.


Згук звону растаў. Паветра
дыхае водарам.
Вечар.


Мо для мяне пакінуў?
Прайшоў журавель, не абскубшы
балотнай пятрушкі.


Сьпякотлівы ліпень!
Акрыла хмурынкаю галаву
гара Арасі.


Летнія ліўні!
Вада ў рацэ
зраўнялася з вадаспадам.


Месяц дажджоў. Схілілі
сланечнікі галаву:
можа, сонца - унізе?


Згадаў галінку сасны -
і ўраз
адчуў прахалоду.


З вязанкаю сена на сьпіне:
дарожны ўказальнік
мне той чалавек у стэпе.


Верхнюю вопратку зьняў
і нясу на сабе - вось і ўсё
зьмены зь зімы на лета.


На рысавым полі ўвішна.
І я вандрую ўвесь век - няйначай,
рыхтую сьвет пад сяўбу.


Хадземце, сябры, са мною!
Калосьсе будзем жаваць,
спаць на траве пад небам.


Схапіўся, як за апору,
за колас жытнёвы.
О, ростань!


Ірысы. Прысесьці ля іх
і пагутарыць - хіба гэта
таксама не падарожжа?


Ніякага знаку, што неўзабаве
памерці мусяць:
сьпевы цыкад.


Белыя макі!
Здаецца, што расьцвілі
восеньскія дажджыны.


Дажджыць і дажджыць!
Пачарнела
на полі сьвежае ржышча.


Захад, усход - усюды
аднолькавы смутак.
Восеньскі вецер.


Зьмяркаецца. Адно голас
дзікае качкі
бялее ледзь-ледзь над морам.


Вымавіш слова -
здубеюць губы.
Восеньскі вецер.


На ссохлым суку крумкач
нанач знайшоў прытулак.
Глухая восень.


Тады зразумееце мае вершы,
калі заначуеце ў полі
пад сьцюжным ветрам.


Поўня!
Ёю любуючыся, прахадзіў
наўкола сажалкі ноч.


У сьцюжы начной на дол
апала гусь у зьнямозе - вось гэтак
начуюць вандроўцы.


Усё, што ні ёсьць на сьвеце,
пашамаціць і аціхне -
нібы чараціна.


Дзікая ружа,
што красавалася ўскрай дарогі,
трапіла ў пашчу майму каню.


Нібы раніцовыя кветкі - манахі:
колькі ўжо іх адцьвіло!
А вера стаіць, як хваіна.


Гэткія розныя, а цьвіце
кожная зёлка па-свойму.
Вось гэта і подзьвіг.


Вада - халадэча.
Ніяк не можа на ёй заснуць
самотная чайка.


Карэньне цыбулі
адмыта да гэткай чысьціні -
аж сьцюжна.


Можа, пазычыць апратку
у пудзіла - каб заснуць?
Апоўначы шэрань.


Выпаў на досьвітку сьнег -
і стрэлкі цыбулі
сталі адзнакамі агароду.

Пераклад: Алесь Разанаў Крыніца: Дзед Талаш Беларуская Палічка: http://knihi.com