Я вас кахаў...
Я вас кахаў: быць можа мімаволі
Кахання жар у сэрцы не пагас;
Няхай яно вас не трывожыць болей;
Я не хачу нічым засмучваць вас.
Я вас качаў бязмоўна, адзінотна,
То боязь чуў, то рэўнасць зазнаваў;
Я вас кахаў так шчыра, так пяшчотна,
Як дай вам Бог каб іншы пакахаў.
1829
(Пераклад: Максім Лужанін)
Вязень
Сяджу я ў турме за рашоткай гады.
Узросшы на волі арол малады,
Друг сумны мой, машучы моцным крылом,
Крывавую страву клюе пад акном,
Клюе і кідае, глядзіць ён ў вакно
І нібы задумаў са мною адно;
Завёць мяне крыкам, паглядам сваім
І хоча прамовіць: «Давай уляцім!
Мы — вольныя птушкі; пара брат, пара!
Туды, дзе за хмарай бялее гара,
Туды, дзе сінеюць марскія края,
Туды, дзе гуляем ... сам вецер ды я!..»
1822
(Пераклад: Максім Багдановіч)
Да *** (Керн)
Я помню дзіўнае імгненне
Я помню дзіўнае імгненне:
Перада мной паўстала ты,
Як пралятаючае сненне,
Як геній чыстай пекнаты.
Праз боль і смутак невымоўны
За безразважнай мітуснёй
Мне чуўся голас твой чароўны
І мілы воблік сніўся твой.
Гады міналі. Шквал бунтоўны
Развеяў мар даўнейшых рой,
Забыў я голас твой чароўны,
Забыў я твар нябесны твой.
Ў глушы, у змроку зневальнення
Самотна дні мае плылі
Без захаплення, без натхнення
Без слёз, жыцця і без любві.
Душа зазнала абуджэнне:
І вось ізноў паўстала ты,
Як пралятаючае сненне,
Як геній чыстай пекнаты.
І сэрца ў радасным імкненні,
І для яго ўваскрэслі зноў
І захапленне, і натхненне,
Жыццё, і слёзы, і любоў.
1825
(Пераклад: Максім Лужанін)
Зімовая раніца
Мароз і сонца; дзень цудоўны!
Яшчэ ты дрэмліш, друг чароўны —
Красуня, уставай, пара:
Даруй пяшчотнаму дакору —
Сустрэць паўночную Аўрору
Прыйдзі, як поўначы зара!
Учора, помніш, завіруха
Імгліла неба, выла глуха;
Пабляклай плямай з вышыні
Праз хмары поўня ледзь жаўцела,
І ты журботная сядзела
А сёння ... у акно зірні:
Пад сінізной нябёсаў сцішна
Кілімамі велікапышна
Зіхотна стылы снег ляжыць;
Празрысты лес адзін чарнее,
Праз іней елка зелянее,
І рэчка пад ільдом блішчыць.
Бурштынным водсветам наўкола
Пакой асветлены. Вясёла
Трашчыць запаленая печ.
І цепліць думкі жар ляжанкі.
А ведаеш: кабылу ў санкі
Ты мне запрэгчы не пярэч.
Па роўні ранішняга снегу,
Друг любы, аддамося бегу
Каня, што нецярпліва мкне,
Праведаем палі пустыя,
Лясы, нядаўна скрозь густыя,
І бераг той, што любы мне.
1829
(Пераклад: Рыгор Барадулін)
Анчар*
Дзе след жыцця ў пустыні знік,
На грунце бедным, абмярцвелым,
Анчар, як грозны вартаўнік,
Стаіць — адзін на свеце цэлым.
Прырода высахлых пяскоў
Яго ў дзень гнева нарадзіла
І ад карэння да лістоў
Густой атрутай напаіла.
Дыхнуць паўдзённыя вятры —
Атрута капае расіцай,
Пад вечар стыне на кары
Густой, празрыстаю жывіцай.
К яму і птушка не ляціць
А толькі вецер мімалётны
На дрэва смерці набяжыць —
І прэч імчыцца, ўжо смяротны.
Калі ж над спёкаю пяскоў,
Зблукаўшы, воблака запрача,
Атрутны дождж з яго лістоў
Сплывае на пясок гарачы.
Ды чалавека цар паслаў
Да дрэва смерці і пакуты;
І той пайшоў, ледзь змрок апаў,
І раніцай прынёс атруты.
Ён згубную смалу прынёс,
Галіну з вялымі лістаме,
І пот гарчэй ад горкіх слёз
Сцякаў халоднымі цуркамі;
Прынёс — і аслабелы лёг
Пад засень будана нябога
І ў той жа міг сканаў ля ног
Уладара свайго ліхога.
А цар атрутай загадаў
Насыціць стрэлы-бліскавіцы,
І разам з імі смерць паслаў
Ён на суседнія граніцы.
* Анчар — дрэва яду (заўвага А.С.Пушкіна).
1828
(Пераклад: Максім Танк)
Песня пра вешчага Алега
Як сёння збіраецца вешчы Алег
З дрымучага лесу насустрач яму
«Скажы мне, вяшчун, улюбёнец багоў,
«Валхвы не баяцца магутных князёў,
Запомні ж сягоння ты слова маё:
Ні сіняга мора падманлівы вал
Твой конь не баіцца паходаў цяжкіх;
Алег усміхнуўся — аднак жа чало
«Бывай, мой таварыш, мой верны слуга,
Акрыйце папонай, мяккім дываном;
Пры келіхаў звоне, балюе Алег
«А дзе мой таварыш? — прамовіў Алег —
Магутны Алег галавою панік
І едзе Алег наймагутны з двара,
Князь ціха на чэрап каня наступіў
Дык вось дзе хавалася гібель мая!
На слёзных памінках Алега шыпяць
1822
(Пераклад: Уладзімір Шахавец)
Крыніца: http://www.geocities.com/dipela/
Беларуская Палічка: http://knihi.com