epub
 
Падключыць
слоўнікі

Алесь Дудар

Камяніца

 

Гэты дзень пракляў глухі завулак -

для завулка страшны час прабіў.

Як манашкі, заламалі рукі

хаткі - патрухнелыя грыбы.

 

Муляры - народ такі вясёлы:

малаток ды песня - іх сябры.

Загудзелі людзі, нібы пчолы, -

то завулка прадсмяротны крык.

 

Паляцелі з ног старыя хаткі;

разнясліся з крыўдай груганы:

- Вось яны, праклятыя парадкі!..

- Вось яны, цяперашнія дні!..

 

Навязлі каменняў, белай вапны;

цэлы дзень працуюць муляры.

На муры скідаюць вокам сквапным

патрухнелых хат гаспадары...

 

- Нам бы, мабыць, гэтакіх палацаў

не пабачыць як сваіх вушэй!..

Муляры рытмуюць песню з працай,

і муры растуць штодня вышэй.

 

І ўзрасла надзіва камяніца.

Цешыць сэрца свежасць белых сцен.

Нават і суседняя званіца

перад ёю затанула ў цень.

 

Палілася сіла з жыл мядзяных,

пацякла з паверха на паверх.

І ліхтар кульгавы жоўтай плямай

перад новым светам ціха змерк.

 

Замільгалі ціхія газніцы

з шэрых хатак, нізкіх і сляпых.

Што яны прад стройнай камяніцай?

Як прад імі - прыдарожны пыл!..

 

Прыйдзе час, і з прыдарожным пылам

попелам рассыплюцца яны,

бо буяней кроў ў мядзяных жылах,

бо цвярдзейшы крок у камяніц!

 

І, як цені, у глухім завулку

дажываюць свой нядоўгі век,

покуль муляр з малаточкам гулкім

ім ў труну заб'е апошні цвік.

 

1928

 


1927

Тэкст падаецца паводле выдання: невядомае
Крыніца: невядомая

Беларуская Палічка: http://knihi.com