epub
 
Падключыць
слоўнікі

Алесь Дудар

Трыумф

І

 

Я ня знаю, што будзе заўтра:

мне сягоньня – апошняй мяжой;

дні стаяць сталёваю вартай

паміж будучынай і мной.

 

Знаю толькі – будзе другое,

заквітнеюць другія дні…

Сёняшняе ўсё і дарагое

непатрэбным стане другім.

 

Можа, заўтра будуць сьмяяцца,

можа, будуць сьмяяцца з поэта…

Зарастуць дарогі рутай-мятай,

зарастуць дарогі белым цьветам.

 

Гэтак кніга – адкрылі і закрылі,

прачыталі – дый зноў на паліцу…

Бачу Будучыну з сінімі крыламі,

Стану і буду ёй маліцца.

 

ІІ

 

Гаварылі, сьмяяліся, плакалі,

гандлявалі душой і целам…

Хто ня з намі – зацкаваць сабакамі,

ня жыцьцё таму на свеце белым.

 

І ўзялі паяскі і лапці,

І кашулі надзелі зрэбныя…

Нам цяпер сьмяяцца, ня плакаць,

нам нічога болей ня трэба.

 

І хадзілі другія ў смокінгах,

І курылі тытун заморскі:

а такія ня ўскінуць вокам

на бязьлітаснасьць і на жорсткасьць.

 

Не хачу ў чужое ўбірацца,

Каб лякеркі блішчэлі на нагах.

Калі-ж лапаць – адзнака нацыі,

Дык і я тады – рэнегат!..

 

ІІІ

 

Мне пляваць на святых і на бога…

Знаю – цудаў нідзе не спаткаць.

Вось каб мне заснуць надоўга, -

сотні, тысячы год праспаць.

 

Я прачнуся ў іншым сьвеце.

Што там будзе? .. Не мне згадаць…

Можа будзе адменены вецер

і вісецьме дзень на правадах…

 

Можа, кожны камень заіскрыцца.

Будуць дзеці ад мяне ўцякаць.

Завядуць мяне людзі ў зьвярынец

і напішуць: “РУКАМІ НЕ ЧАПАЦЬ!”..

 

Буду я глядзець і дзівіцца,

як зьмянілася ўсё на свеце.

Можа, мне як–небудзь прысьніцца

наша поле, сонца і вецер.

 


Год Кастрычніка сёмы

Тэкст падаецца паводле выдання: Дудар А. Сонечнымі сьцежкамі. Мн., БДВ, 1925

Беларуская Палічка: http://knihi.com