epub
 
Падключыць
слоўнікі

Арцюр Рэмбо

Рукі Жанны-Марыі

Далоні рук тваіх мазольных

і непрытульных да пары -

нібы асмужаныя золлю,

паружавелі на зары...

 

А можа, спёка асалоды

іх апаліла ў ранні час,

калі цябе з такой нагоды

пацалавалі першы раз?..

 

Ці ведзьмаковыя ўсе чары

на іх засмяглі, як загар,

калі круціць яму сігары

табе загадваў валадар?

 

Яны, напэўна, спрытным рухам

лавілі вогненных цыкад

і ўсмак, па кроплі, круг за кругам

цадзілі патаемны яд?

 

Якой жа мараю ў экстазе

нарэшце трызнілі яны,

залежныя ад тых фантазій,

што горш атрутнае маны?..

 

Не, то - не рукі прымадонны,

а пабрацімы ўсім рукам,

што пахнуць дымам і гудронам

і служаць, шчырыя, станкам.

 

Такія рукі, як і спіны,

ледзь разгінаюцца штодня -

працуюць болей, чым машыны,

спарней за волата-каня.

 

Хоць дужыя - ды не з жалеза,

стамлёныя, але - няўзнак;

калі ўзаўецца «Марсельеза»,

яны сціскаюцца ў кулак!

 

І не адзін паўстанец горды

працягваў ім сваю далонь,

бо ў Жан-Марыі нораў цвёрды,

а ў сэрцы - ярасны агонь.

 

Вось выступае пад загарам

выразна, грозна, нездарма -

галодны люд з азяблым тварам,

які стагоддзямі драмаў...

 

Спавітыя смугою рыжай,

пад сонцам гневу і вясны

сярод мяцежнага Парыжа -

яны ўжо ў чэраве вайны.

 

О, як да іх мы прыпадалі:

бы да святыняў - зноў і зноў,

пакуль знянацку не прапалі

яны ў бразгоце кайданоў.

 

Заўсёды ўздрыгваю ад мукі,

ледзь толькі ў непамысным сне

я ўбачу, як крывавяць рукі,

што ратавалі і мяне...

 



Пераклад: Мікола Федзюковіч

Беларуская Палічка: http://knihi.com