epub
 
Падключыць
слоўнікі

Іван Крылоў

Бочка

Раз нехта папрасіў у дружбака свайго,

Каб дні на тры пазычыў бочкі для яго.

                   Паслуга ў дружбе - рэч святая!

Каб грошай ён прасіў, - ну, справа ўжо другая:

Тут можна дружбу занядбаць,

                   А бочку... бочку можна даць,

          Тым больш - нянадаўга, відаць...

Праз два дні зноў у ёй вазілі воду.

          І ўсё б нішто, ды дрэнна тут адно:

Што бралі бочку пад віно

          І так яна набралася смуроду,

Што вінны дух ад бочкі ўсюды йдзе:

У квасе ён, у піве, нават у вадзе.

Наш гаспадар з ёй біўся каля году:

То выпарыць, то выветрыць яе,

Але чым бочку не налье,

Усё яна сівухай аддае,

І з бочкаю прымушан ён расстацца.

 

          У гэтай байцы прыклад ёсць бацькам:

Калі даводзіцца ў маленстве нам

          З навукай шкоднаю спазнацца,

Пасля заўсёды ў змесце нашых спраў,

          Хоць што б ты ні дакляраваў,

          Яна ўсё будзе адчувацца.



Пераклад: Кандрат Крапіва

Беларуская Палічка: http://knihi.com