epub
 
Падключыць
слоўнікі

Іван Крылоў

Ручай

Пеў жаласна ў журбе пастух ля ручайка,

Не пеў, а галасіў у смутку:

                   Яго любімае ягня-малютку

                   Надоечы ўзяла рака.

Пачуўшы пастуха, Ручай бурчыць сярдзіта:

                   «Рака пражорная! Няхай бы дно тваё

                   Было такое, як маё,

Каб ясна ўсё было ў ім і адкрыта,

Каб кожны бачыў у цябе на дне

                   Ахвяры ўсе, якія ты глытала!

Зямлю б ад сораму наскрозь ты пракапала

          І ў цёмных нетрах бы прапала.

                   Каб гэта лёс ды даў бы мне

                   Багатыя такія воды,

                   Я, стаўшы хараством прыроды,

                   І курыцы не прычыніў бы зла:

          Так асцярожненька б вада мая цякла

          Каля халупінкі і кожнага кусточка!

          Усім так робячы адно дабро,

Не прычыніўшы ні бяды, ні гора,

          Вада мая да саменькага мора

          Чысцюткая б дайшла, як серабро».

          Так гаварыў Ручай і так ён марыў,

          Аднак праз тыдзень з навальнічнай хмары

                   Паблізу над суседняю гарой

                   Праліўся лівень мнагаводны:

                   Ручай зраўняўся тут з ракой,

І дзе ж цяпер яго настрой лагодны?

          Ён цераз берагі б'е мутнаю вадой,

Кіпіць, раве ад злосці ў белай пене

          І выварочвае дубы з карэннем,

          Аж толькі трэск чуваць падаляку;

І самы той пастух, што за яго раку

          Так дакараў Ручай, расчулены бядою,

                   Загінуў разам з чарадою,

Ад хаткі ж ад яго прапалі і сляды.

 

Як многа ручайкоў журчыць пра мір ды згоду,

          Нібы нясуць для сэрца асалоду,

Ды гэта ўсё таму, што мала ў іх вады!



Пераклад: Кандрат Крапіва

Беларуская Палічка: http://knihi.com